ในขณะที่กำลังเขียนอยู่นี้ งาน Sick Chainsaw ก็เพิ่งจะผ่านไปได้แค่สามวัน เท่านั้นเอง หลายๆท่านที่ได้ไปงานนี้คงรู้สึกประทับใจไปตามๆกันละครับ ในเมื่อศิลปินเดี่ยวจอมโหดอย่าง Putrid Pile เดินทางข้างทวีปมาแสดงให้ดูกันถึงที่ The Rock Pub อย่างเต็มตาเสียที วันนี้ผมจะขอแนะนำวงเดธเมทัลหน้าใหม่แต่มากประสบการณ์จากเท็กซัส ชื่อว่า Engaged in Mutilating
สมาชิกบางส่วนในวงเคยอยู่ Putrilage มาก่อน อย่าง อารอน เมนดิโอลา (ร้องนำ) และ แอนโธนี่ เกอร์เรโร (กีต้าร์) และหลังจากที่ Putrilage แตกวงไปในปี 2003 ทั้งอารอนกับแอนโธนี่ก็ยังมีการติดต่อกันเรื่อยๆ จนกระทั่งอารอนได้ไปทำวง Exucerate ขึ้นมา ต่อมาในปี 2006 Engaged in Mutilating ได้ถือกำเนิดขึ้น โดยได้เพื่อนร่วมวง Putrilage อย่าง เอ็ดดี้ บลันควิซ (กีต้าร์) และ เดล มือกลองอดีต Imperial Massacre มาเสริมทัพ ส่วนเบสนั้นพวกเขาได้นิค เบคลิง มาเสริมทัพในปี 2007 (และเปลี่ยนมาเป็น เจอาร์ โรดริเกวซ ในภายหลัง) ส่วนผลงานของพวกเขานั้นมีเพียงหนึ่งเดโมกับหนึ่งอัลบั้มเต็มก็คือ Population:Zero ที่ออกมาเมื่อเดือน ส.ค. ของปีที่แล้วกับค่าย Comatose Music
1. Steady Decline to Population Zero
2. Process of Human Extinction
3. Engaged in Self Mutilating Behavior
4. Sphere of Deception
5. Perverse of Influx
6. Metamorphosis
7. Carnal Decrepitude
8. Defiled Existence
9. Reversion of Perversion
10. Transcending Dissolution
11. Predominant Illusions of Insanity
หลังจากที่ซื้องานชุดนี้มาได้ช่วงหนึ่ง ผมเอาปกอัลบั้มมานั่งดูป้าย Welcome to San Antonio ซึ่งคงจะทำให้เรารู้ได้เลยละว่าพวกเขามาจากเท็กซัสกัน จริงๆ และดูจากปกแล้วมันไม่น่าจะเป็นเดธเมทัลได้เลย (พับผ่าสิ...) พอดูปกแล้วก็เข้าไปดูเนื้อหากันบ้าง ในเมื่อขึ้นชื่อว่าเป็นเดธเมทัล เนื้อหาของเพลงก็ต้องเกี่ยวกับความตายเป็นเรื่องปกติ (แต่บางวงก็ไม่ปกติเพราะเนื้อหาบางทีออกไปทางอวกาศเลย) แต่ในกรณีของวงนี้ นอกจากจะมีเรื่องความตายแล้วก็ยังมีเนื้อหาเกี่ยวกับปัจจัยทางโลกอีกด้วย (ส่วนใหญ่จจะเน้นด้านความสูญเสียเป็นหลัก) ส่วนภาคดนตรีนั้นก็เรียกว่าไม่ธรรมดาเลย ถ้าใครชอบสายเทคนิคัลบรูทัลที่อัดบลาสต์อย่างไม่ปรานีปราศรัยและไม่เน้นโซโล ก็คงจะชอบชุดนี้ได้ไม่ยาก
ด้วยความที่สมาชิกแต่ละคนนั้นเคยทำวงด้วยกันมาก่อนจึงเล่นกันเข้าขาได้ไม่ ยาก ภาคกีต้าร์คู่ในชุดนี้จะให้ความสำคัญกับริฟมากกว่าการลีดหรือโซโลเสียอีก และกีต้าร์ทั้งสองก็ยังประสานกันได้ดีอีกด้วย ทำให้เกิดสุ้มเสียงที่แข็งแกร่งและเฉียบคม ผนวกกับเทคนิคซึ่งจะเพิ่มดีกรีความซับซ้อนขึ้นไปอีกเป็นเท่าตัว เรียกว่าพวกเขานำความโหดบริสุทธิ์ของอเมริกันเดธเมทัลมาผสมกับภาคเทคนิคได้ ลงตัวมาก ซึ่งบางทีผมฟังแล้วก็อาจจะพาลนึกไปถึงวงรุ่นเก๋าอย่าง Deeds of Flesh ที่มีจุดเหมือนกันคือ เป็นวงที่แทบไม่มีโซโลเลย (หลังๆนี่ DOF จะมีมากขึ้นหน่อย แต่ก็ไม่บ้าพลังเท่า Decrepit Birth หรอก ครับ) มาในส่วนของริทึ่มกันบ้าง เบสกับกลองก็ถือว่าประสานงานกันได้ดีมาก โดยที่เบสจะทำหน้าที่เสริมพลังให้กับริฟกีต้าร์คู่ และกลองนี่พี่ท่านรัวกระเดื่องได้เร็วราวกับปืนกลก็ไม่ปาน และบลาสต์บีทของพี่ท่านก็เป็นบลาสต์โหดสไตล์อเมริกันชนจริงๆ (ทำนองว่าเดินหน้าฆ่าลูกเดียวละครับ) แต่เทคนิคนี่ก็โหดเหี้ยมไม่แพ้เครื่องดนตรีชิ้นอื่นๆเลย สำหรับเสียงร้องก็ของอารอนนั้นก็เน้นการสำรอกกดตำที่เน้นความดุดันเป็นหลัก แต่อย่างน้อยก็ยังพอจะฟังรู้เรื่องหน่อย (ส่วนตัวแล้วผมไม่ค่อยชอบบรูทัลที่มีเสียงร้องแบบ Guttural มาก นัก)
หลายๆเพลงในชุดนี้จะเน้นบลาสต์นรกไร้ความปรานีและเทคนิคที่ซับซ้อนเกิน มนุษย์ แต่ก็จะมีเพลงที่เด่นเป็นพิเศษอยู่หนึ่งเพลงคือ Predominant Illusions of Insanity ซึ่งถือเป็นเพลงที่ยาวมาก สำหรับสายบรูทัลเดธ (ประมาณเก้านาทีเศษ) ซึ่งก็อาจจะทำให้เบื่อได้เช่นกัน โดยเฉพาะท่อนบรรเลงที่ดูจะวนไปวนมาเสียหน่อย และเพลงนี้ดูจะเป็นเพลงเดียวเสียด้วยทีมีโซโลให้ได้ฟังกัน ซึ่งส่วนตัวแล้วผมคิดว่าโซโลในเพลงนี้ไม่ได้โดดเด่นหวือหวามากเท่าใดนัก อาจะเป็นเพราะพวกเขาให้ความสำคัญกับริฟมากกว่าก็เป็นได้
งานชุดนี้ถือเป็นการเปิดตัวที่ดีสำหรับวง แต่พวกเขาอาจต้องปรับในด้านโครงสร้างและความเป็นเอกภาพในตัวดนตรี เราคงต้องติดตามผลงานต่อๆไปของพวกเขาว่าจะมีอะไรเปลี่ยนแปลงบ้าง และอัลบั้มนี้ก็เหมาะสำหรับผู้ที่ชอบบลาสต์เป็นนิจสิน ถ้าหากไม่ขัดกับเพลงสุดท้ายของอัลบั้มที่ยาวถึงเก้านาที
