1. Gold
2. Pusher
3. Saccades I
4. Saccades II
5. Miserere
6. Grey
7. Hashira
Bloody Panda (BP) วงดูมเมทัลรุ่นใหม่ที่เริ่มฉายเอกลักษณ์ออกมาอย่างชัดเจนตั้งแต่อัลบั้มแรกอย่าง Pheromone ซึ่งในขณะนั้นพวกเขาและเธอยังมีสัญญากับค่าย Level Plane Records อยู่ ในตอนนั้น พวกเขาและเธอถูกติดป้ายว่าเป็น “โยโกะ โอโนะ ผสม Black Sabbath” ซึ่งก็เป็นเพราะเสียงร้องนำที่มีหลากหลายอารมณ์ในตัวของนักร้องสาวชาวญี่ปุ่น โยชิโกะ โอฮาระ กับดนตรีดูมเมทัลที่หนืดและดิบ แต่มาตอนนี้ พวกเขาได้ย้ายมาซบอกค่ายเมทัลหัวก้าวหน้าอย่าง Profound Lore (เช่นเดียวกับ Yob ที่มาจาก Metal Blade) พร้อมกับความเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยในอัลบั้มใหม่นี้ (ซึ่งออกมาเมื่อ ส.ค. ที่ผ่านมา) ซึ่งรายละเอียดจะเป็นอย่างไรนั้น ลองติดตามในบรรทัดต่อจากนี้ไป
สำหรับอาร์ตเวิร์คของอัลบั้มนี้ โยชิโกะซังเป็นคนละเลงเองทั้งหมด ซึ่งภาพทั้งหมดในชุดนี้อาจจะสื่อถึงภาคดนตรีของวงด้วย เพราะตัวภาคที่ออกมานั้นค่อนข้างจะเป็นอวองการ์ดอยู่พอสมควร (อันนี้คือมุมมองของผมนะครับ ท่านอื่นๆอาจจะคิดเห็นในมุมมองที่แตกต่างกัน) เนื้อเพลงในอัลบั้มนี้เธอเองก็เป็นคนเขียนหมดเช่นกัน ซึ่งก็คงจะเรียกได้ว่าเธอเองก็มีบทบาทให้กับวงอยู่มากพอสมควรเดียว
ภาคดนตรีของอัลบั้มนี้เริ่มมีการทดลองมากกว่าเดิมเป็นเท่าตัว แต่นั่นก็ทำให้รู้สึกว่างานของพวกเขาดูมีเมโลดี้มากขึ้นด้วยเช่นกัน โดยเฉพาะการเติมในส่วนเสียงของออร์แกนเข้าไปเพื่อเสริมบรรยากาศให้ภาคดนตรีให้ดูล่องลอยยิ่งขึ้นกว่าชุดก่อน (และยังเป็นไซคีเดลิกมากขึ้นอีกด้วย) แต่ก็ยังไม่ทิ้งริฟที่หนืด ช้า และกดดันเช่นเดิม แต่ภาคริทึ่มนั้นกลับมีความซับซ้อนมากขึ้นจนใกล้เคียงความเป็นอวองการ์ดมากขึ้นไปอีก ซึ่งอารมณ์ที่ได้นั้นช่างใกล้เคียงกับงานชุดที่สองของ Kayo Dot (Dowsing Anemone…) อยู่พอสมควรทีเดียว เพียงแต่ทาง BP นี้จะมีความเป็นดูมเมทัลมากกว่า และผมคิดว่า วิธีการร้อง (กึ่งสวด) ของโยชิโกะซังกับพี่โทบี้ ไดรเวอร์ก็ค่อนข้างคล้ายกันมากทีเดียว (ลืมบอกไปครับ Kayo Dot ก็จะออกอัลบั้มใหม่ในเดือนหน้านี้แล้วด้วย) แต่สิ่งที่แตกต่างคือการกรีดร้อง ซึ่งโทบี้จะไม่มี แต่โยชิโกะซังนี้กรีดร้องได้ถึงอารมณ์สุดขั้ว (ถ้าได้ฟัง Bjoork หรือเจ๊จูลี่ คริสมาสจาก Made Out of Babies ร้องแล้วจะนึกออกครับ)
ในเมื่อพูดถึงดูมเมทัลรุ่นหลังๆแล้ว ในรุ่นไล่ๆกับ BP นี้ก็อาจจะได้รับอิทธิพลจาก Black Sabbath กับ Sunn O))) อยู่มากพอสมควรเลยทีเดียว (โดยเฉพาะในสายสลัดจ์เช่น Zoroaster หรือ Switchblade) ซึ่งในกรณีของ BP นี้ก็เช่นกัน ริฟที่หนักหน่วงและหนืดยาน (จนเกือบจะโดรน) และกดดันในแบบ Sunn O))) ก็ยังมีให้ได้ยินอยู่บ้าง
สำหรับเพลงที่เด่นที่สุดในอัลบั้ม ผมคงจะยกให้ Miserere ที่เป็นเพลงที่ยาวที่สุดในอัลบั้ม (21 นาที) เพราะเพลงนี้ดูจะเราจะได้เห็นเอกลักษณ์ของพวกเขาและเธออย่างชัดเจนที่สุดทั้งในแง่ของดนตรีและเสียงร้อง แต่ถ้าชอบแบบสั้นๆห้วนๆหน่อยก็มี Pusher กับ Grey ซึ่งโยชิโกะซังจะได้กรีดร้องอย่างเต็มที่ จนเรียกว่าน่ากลัวทีเดียวเชียวละ
งานชุดนี้เราได้เห็นพัฒนาการที่เพิ่มขึ้นพอสมควรในทุกด้านๆ ซึ่งพัฒนาการที่เพิ่มขึ้นนั้นก็ทำให้ตัวเพลงนั้นฟังยากขึ้นไปด้วย ทำให้เป็นดาบสองคม แต่เพียงสองอัลบั้มอาจจะบอกอะไรไม่ได้มากนัก คงต้องดูทิศทางในงานต่อๆไปว่าจะเป็นอย่างไร
